Gisteren was een moeilijke dag. Milou werd al om 4 uur sochtends wakker en heeft eigenlijk non stop tot een uur of 12 gehuild. Een complete werkdag. Behalve als we haar op de arm hadden, dan werd ze rustig. Alle andere ouders hier zeggen dat dat op zich een goed teken is, ze is erg aan ons gehecht. Maar wij werden enigszins radeloos van al dat gehuil. Je gaat dan van alles in je hoofd halen. Misschien is ze wel altijd zo, misschien heeft ze iets ernstigs onder de leden. Kortom, de roze wolk was even uit de hemel verdwenen. S middags dokter langs geweest. Die constateerde dat Milou een virus had, een verkoudheidsvirus. En dat gecombineerd met tandpijn en niet kunnen poepen, resulteerde in deze kleine huilbaby. Toen we haar wat medicijn hadden gegeven en ze had gepoept, werd ze opeens een voorbeeldige meid. Lachen, schateren, spelen, solo spelen, luiers verschonen zonder huilen. De roze wolk dreef weer terug.
Vannacht gekke nacht gehad. Ze werd veel wakker maar sliep dan na een paar keer over haar ruggetje aaien weer in. Om half een werd ze echter wakker en toen dacht ze dat ze auditie moest doen voor So you think you can dance. Ze hield de zijkant van het bedje vast en sprong op en neer en liep al springend naar de andere kant van het bedje. Opeens vond ik het niet erg om naast haar te zitten in het holst van de nacht. Het was kostelijk en bemoedigend. Dat duurde helaas wel tot half drie. Vanochtend werd ze, zoals blijkbaar gebruikelijk, om half zeven heel lief wakker. Ze heeft een beetje ontbeten, zoet gespeeld en werd daarna weer zeurderig. We hebben haar net in slaap gewiegd en ze slaapt nu als een blok. De telefoon rinkelde net met 300 decibel en ze sliep door. Er zijn inmiddels zo’n 5 mensen in de groep ziek trouwens, 3 kinderen en 2 volwassenen. De rest gaat vandaag een tempel bezoeken. Hadden wij ook wel graag gedaan, maar Milou moet eerst aansterken. Morgen vliegen we naar Beijing en daar sneeuwt het. Mag ze voor het eerst haar 3 maten te grote winterjas aan. Wordt vervolgd.





